Dagbók Kristjáns og Stellu

Framtennur og framfarir

Loksins komu framtennurnar tvær í efri góm hjá Þórdísi Ólöfu. Þær hafa verið lengi á leiðinni með tilheyrandi pirringi hjá dömunni. Það er gaman að sjá hvernig svipurinn breytist með tilkomu tannanna og nú er bara að bíða eftir að fleiri bætist í hópinn.

Stórstígar framfarir hafa orðið í göngumálum. Nú labbar Þórdís herbergja á milli eins og ekkert sé en dettur stundum ef hún er trufluð á leiðinni. Þá heldur hún áfram skríðandi. Henni finnst líka gaman að láta leiða sig um og er Áslaug Edda sérlega dugleg í því hlutverki.

Nú kann Þórdís skil á hinum ýmsu hlutum. Bolti, dúkka, dudda og bíll eru orð sem hún þekkir vel og veit hvað þýða en getur enn sem komið er ekki sagt. Hins vegar er hún með mamma, dada og datt alveg á hreinu og ég held að hún hafi kallað á stóru systur sína um daginn. Þá sagði hún hátt og snjallt Á á!

Og talandi um nöfn. Áslaug Edda átti í mestu vandræðum með að bera fram nafnið á litlu systur og sagði alltaf Sóldís. Þegar við reyndum að leiðrétta hana tók Áslaug upp á því að hætta að reyna að segja nafnið og notaði bara orðið litla systir í staðinn. Við fórum þá að nota gælunafnið Dísa sem að Áslaug gat auðveldlega borið fram.

Í gær kom svo nafnið óbrenglað úr munni stóru systur. Áslaug var að segja vinkonu sinni á leikskólanum að systir hennar héti Þórdís Ólöf og þegar hún fattaði að hún hafði sagt það alveg rétt varð hún himinlifandi: Mamma, mamma, ég sagði Þórdís Ólöf!

Stella | klukkan 10:01