Dagbók Kristjáns og Stellu

Ferðasagan

Við erum komin í bæinn aftur eftir tjaldferðina miklu um Vestfirði. Við vorum í burtu í níu nætur, gistum átta nætur í tjaldinu en eyddum síðustu nóttinni á gistihúsi í Hólmavík.

Eftir að hafa verið á Tálknafirði í tvær nætur lá leiðin áfram norðureftir. Við stoppuðum að sjálfsögðu við fossinn Dynjanda sem er alveg ótrúlega magnaður. Á meðan Kristján fór alveg upp að fossinum biðum við stelpurnar í berjamó og urðum berjabláar af miklu aðalbláberjaáti.

Á þessari leið skoðuðum við líka fæðingarstað Jóns Sigurðussonar á Hrafnseyri. Lágum svo úti á túni og ímynduðum okkur að hér hefði hann Nonni litli stundum hlaupið og horft á fossinn Dynjanda innst inni í firði hinum megin við sjóinn. Amma hans Kristjáns hefur kannski verið í þessari stöðu einhvern tímann en hún bjó á Hrafnseyri þegar hún var stelpa.

Næturstaðurinn var á Þingeyri en okkur varð lítið svefnsamt um nóttina. Það gerði nefnilega svo mikinn vind að við héldum að tjaldið mundi fjúka upp og við með því. Þetta rok var mjög óvænt, fyrr um kvöldið hafði verið blæjalogn. Þegar við sátum fyrir utan esso-skálann og drukkum malt fylgdumst við með hundaeiganda og hundi hans stinga sér til sunds í spegilsléttum Dýrafirðinum og höfðum einmitt á orði að lognið hérna væri nú alveg einstakt. Rokið á Þingeyri er alveg einstakt líka þykir mér.

Við pökkuðum tjaldinu í fljótheitum morguninn eftir og brunum sem leið lá til Buttu á Læk. Butta er æskuvinkona Stellu ömmu og það var yndislegt að hitta hana eftir öll þessi ár. Stelpurnar heilluðust af henni og kettinum honum Malla. Malli er sniðugur kisi sem er bundinn í snúru svo hann komist ekki nærri æðavarpinu. Honum tekst á lymskulegan hátt að lokka til sín fugla þar sem hann liggur í grasinu og þykist vera sauðmeinlaus. Áslaug Edda fékk að klappa honum heilmikið og Malli varð ekkert reiður þótt Þórdís Ólöf togaði eins fast og hún gat í eyrun á honum.

Frá Læk keyrðum við til Ísafjarðar. Við tjölduðum í Tungudalnum í frábæru veðri og fylgdumst svo með undirbúningi Mýrarboltamótsins. Öllum næsta degi eyddum við í að skoða Ísafjörð, við fórum á róló, röltum um gamlar götur og fórum út að borða. Tjöruhúsið varð fyrir valinu en það er ótrúlega huggulegur staður í Neðstakaupstað. Við Kristján fengum dásamlega fiskisúpu en stelpurnar plokkfisk eins og þær gátu í sig látið.

Frá Ísafirði lá leiðin í Ögur en þar var vinnufélagi Kristjáns í sumarhúsi. Var töluvert farið að kólna þegar þarna var komið sögu en kuldinn kom þó ekki í veg fyrir sjósund í Djúpinu. Voru þeir félagar hinir kátustu eftir volkið, en sjósund herðir menn og hressir eins og alkunna er.

Við áttum næturstað í Heydal í Mjóafirði þar sem Áslaug lék sér fram á kvöld í skemmtilegum leiktækjum og við fjölskyldan fórum í "fjölskyldurólu" sem var svo engin róla. Snemma næsta morguns ókum við aftur af stað og nú lá leiðin til Hólmavíkur. Engin bensínstöð var á leiðinni og vorum við á tímabili dálítið smeyk um að tankurinn tæmdist áður en við næðum yfir Steingrímsfjarðarheiðina. Við náðum yfir og alla leið á gistiheimilið þar sem fjölskylduherbergi beið okkar.

Sundferð og heimsókn í galdrasafnið voru verkefni dagsins en svo fóru allir stelpurnar snemma í háttinn. Við Kristján eyddum kvöldinu í lestur gamalla tímarita sem við fundum á herberginu og var sérstaklega gaman að skoða Hús og híbýli frá árinu 1993. Það sem fólki dettur í hug að gera við heimili sín.

Þegar við vöknuðum daginn eftir vorum við afskaplega fegin að hafa valið gistiheimilið fram yfir tjaldsvæðið. Það hafði nefnilega rignt um morguninn og allt var rennandi blautt en ferðalagið hingað til hafði að mestu verið sólríkt og þurrt ef frá er talin ein nótt sem rigndi dálítið á okkur.

Eftir morgunverð á gistiheimilinu keyrðum við heim. Þórdís Ólöf svaf alla leið frá Tröllatunguheiði og alveg þangað til við komum í sundlaugina í Mosfellsbæ en þar endaði ferðin. Skemmtum við okkur öll í lauginni og Áslaug Edda fór um það bil fimmtíu ferðir í rennibrautina. Hún hoppaði líka út í alveg sjálf án nokkurra vandræða.

Vestfjarðaferðin okkar var alveg frábær í alla staði. Við vorum orðin dálítið lúin undir það síðasta en þetta var alveg mátulega langur tími. Næsta sumar ætlum við að vera í stærra tjaldi, þriggja manna tjaldið úr Rúmfó er orðið heldur lítið fyrir okkur enda erum við orðin fjögur.

Stella | klukkan 22:32